Over #twittercode

Het NRC kwam met een nogal 1982-commentaar over een twitterrichtlijn, op dezelfde dag dat de Telegraaf over een twitterrichtlijns schreef en de stelling bij stand.nl daarover ging. Tendens bij alle betogen: je móet een twitterrichtlijn hebben, anders gaan er dingen fout. Het NRC voegt er nog aan toe dat twitter niet voor iedereen geschikt is en dat 140 tekens geen nuance kan brengen. Een ouderwets, elitair en dom commentaar van het NRC over de #twittercode. Hoezo hebben mensen het op twitter over “een ei eten” of over “kiprecepten”? Ja, dat kan. Andere mensen hebben het over honger in Afrika, becommentariëren de Nederlandse politiek of verkopen een krant. Dat is het mooie van een veelzijdig medium als twitter. Zo’n mening van het NRC is alleen maar om te lachen, op twitter, waar ze er wél verstand van hebben.

Onlangs was ik als pannellid bij een discussie op de Hogeschool Windesheim over dezelfde materie. Naar aanleiding van een nare opmerking van een scholier werd daar een twitterdebat georganiseerd. Daar werd natuurlijk van alles gezegd (hier een korte samenvatting) en het ging vaak meer over twitter dan over gedragsregels op twitter. Mijn mening in de kwestie? Voor scholieren, studenten, ambtenaren, medewerkers, politici en alle andere mensen is het onzin. De woorden gezond verstand zijn genoeg.

Communicatiedeskundige Charles Huijskens (die meer verstand heeft van verkopen dan van twitteren getuige z’n aantal followers en tweets gerelateerd naar het aantal mediaoptredens), meent dat een twitterrichtlijn absoluut noodzakelijk is. Terwijl je, zoals zo vaak, er slechts een schijnzekerheid mee creëert. Stel, je hebt een twitterrichtlijn, zal dan een korpschef of een mabtenaar nooit meer iets doms twitteren? Nee natuurlijk niet. Je hebt twitter helemaal niet nodig om PR-fails te maken. Het is allemaal niet zo ingewikkeld. Je moet wel erover nadenken hoe je twitter inzet. Natuurlijk over wat je twittert, hoevaak, wat je doelen zijn. Daarnaast moet je je ook de vraag stellen hoe je naar buiten wil treden.

Stimuleer je je medewerkers (etc.) om deels vanuit de organisatie te twitteren of concentreer je je op de officiËle woordvoerders? Gebruik je je mensen of doe je net alsof de privÉ-wereld en waar je werkt volledig gescheiden zijn? Ik zeg het eerste. Iedereen is een ambassadeur van je bedrijf.  Net zoals je verjaardagsfeestjes had en hebt, waar mensen iets over je organisatie vertellen, heb je dat ook op social media. Het is dus een begrijpelijke, maar rare opstelling om alles te concentreren op de officiële woordvoering of een webcareteam. Begrijpelijk, want ‘in de hand houden’ is altijd de eerste reactie van organisaties op een nieuwe ontwikkeling. Een rare opstelling, want voor elke organisatie geldt dat je je medewerkers moet vertrouwen. Bovendien geldt juist voor social media dat elk geluid evenveel waard kan zijn. Dus dan is een tevreden medewerker of klant zeker zo goed als een persvoorlichter.

Besteed dus niet teveel aandacht aan wat mensen wel en niet moeten twitteren of online doen. Daar zijn mensen zelf bij, dat kunnen ze zelf bedenken. Bovendien win je er niets mee. Als je nadenkt over twittergebruik, bedenk dan vooral hoe je sociale kapitaal kan inzetten op twitter (of een ander medium). Dat is veel relevanter, leuker, effectiever en bevredigender dan gekke regeltjes op gaan stellen waar je alleen maar stress, schijnveiligheid, controle en fouten mee veroorzaakt.